CULTURAL HERITAGE,  PAVLOPETRI

 Dr Mentis Konstantinos, University of Patras, Hellenic Open University

ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΣΠ. ΜΕΝΤΗΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΉΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ,  ΕΑΠ

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ

ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

2007-2008

ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΣΠ. ΜΕΝΤΗΣ

Πανεπιστημιακός

Δρ. Μέντης Κων/νος, (2008). «Η οικονομική και εκπαιδευτική διάσταση του πολιτισμού και της πολιτιστικής κληρονομιάς», στο: Πολιτισμικοί Τόποι και Θέματα Αρχαιολογίας, Πολιτιστικής Διαχείρισης και Πολιτισμικής Οικονομίας του Ελληνικού Πολιτισμού του Νότου– Πολιτισμική Εκπαίδευση, Εκδόσεις Σμιγοπέλαγου,  Πειραιάς, σελ. 19-21

  1.4. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ
ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ
 

1.4.1. Η Οικονομική και εκπαιδευτική διάσταση του Πολιτισμού

 
Από αρχαιοτάτων χρόνων το πoλιτιστικό κίνητρο των περιηγητών
αποτελούσε τον κυριότερο λόγο του ταξιδιού τους. Ακόμη και σήμερα το
πoλιτιστικό κίνητρο κατατάσσεται στους κυρίαρχους λόγους των ταξιδιωτών.
Σχετικά με το θέμα αυτό, καθώς και για τον Πολιτισμό ως «τουριστικό πόρο», ο
Τσάρτας Π, θίγει μεταξύ άλλων, τα εξής θέματα:
· Εμπορικοποίηση της τοπικής παράδοσης και πολιτισμικές αλλαγές στην
τοπική κοινωνία
· Σκηνοθετημένη αυθεντικότητα και ζητήματα πολιτιστικής ομογενοποίησης
· Άμεση συσχέτιση της παρουσίας των τουριστών σε μια περιοχή με τον τoπικό
πολιτισμό και ιδιαίτερα με τις αλλαγές που αυτός υφίσταται ακριβώς επειδή
θεωρείται τουριστικός πόρος
· Διατήρηση ή προστασία πλευρών ή μορφών του τοπικού πολιτισμού που
θεωρείται ότι κινδυνεύουν είτε από την υπερβολική χρήση είτε από την εμπο-
ρικοποίηση που προκαλείται από τον τουρισμό
· Σταθερά χαρακτηριστικά του τοπικού πολιτισμού και τα μεταβαλλόμενα
χαρακτηριστικά του όταν επικοινωνεί μ’ έναν άλλο πολιτισμό
· Παράδοση, ήθη και έθιμα της περιοχής, πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της
περιοχής, συνέχεια του τοπικού πολιτισμού και συμμετοχή του τοπικού
πληθυσμού (Τσάρτας Πάρις 1996: 297-299).
· Μελέτη της εμπορευματοποίησης των πολιτιστικών εκδηλώσεων όσο και
αμφίσημη σχέση ανάμεσα στον τουρίστα και τον τοπικό πολιτισμό (πολλοί
τουρίστες γνωρίζουν - είτε λόγω εκπαίδευσης, είτε λόγω ειδικού ενδιαφέροντος
ή παιδείας - τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τοπικού πολιτισμού)
· Μηνύματα που εκπέμπει η εμπορικοποιημένη πολιτιστική βιομηχανία του
τουρισμού στον τόπο υποδοχής και δημιουργία λανθασμένων πολιτισμικών
στερεότυπων για την περιοχή

· Ο «εμπορικοποιημένος τουριστικός πολιτισμός» ως αντανάκλαση των
σύγχρονων πολιτισμικών και καταναλωτικών προτύπων των κοινωνιών της
αφθονίας και της κατανάλωσης (Τσάρτας Πάρις 1996: 301-2, 305).
· Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναπτυξιακή και παιδευτική δυναμική της
προβολής πολιτισμικών προτύπων σε τουρίστες οι οποίοι έχουν ιδιαίτερες
πολιτισμικές ή περιβαλλοντικές ευαισθησίες.
· «Η διαμόρφωση μιας νέας επαγγελματικής και κοινωνικής οργάνωσης στις
τουριστικές περιοχές ανάγεται σ’ ένα σημαντικό παράγοντα: της σταδιακής
εγκατάλειψης των τοπικών εθίμων, αλλά και της αλλαγής της σημασίας και του
περιεχομένου τους…
· Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί την ευρύτερη επιβολή των αστικών προτύπων
στις περιοχές αυτές, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας
κάτοικοι διατηρούν τη σχέση τους με τις τοπικές παραδόσεις και τα έθιμα. Το
ίδιο όμως δεν συμβαίνει και με τους νεότερους και ιδιαίτερα όσους έχουν
γεννηθεί μετά την έλευση και παγίωση των νέων αστικοποιημένων πολιτισμικών
προτύπων» (Τσάρτας Πάρις 1996: 313-4).
.
1.4.2. Η Οικονομική και εκπαιδευτική διάσταση της
Πολιτιστικής Κληρονομιάς

 
Σύμφωνα με την κα Μπούνια η πολιτιστική Κληρονομιά αποτελεί:
· Πηγή οικονομικού και πολιτιστικού κεφαλαίου
· Εμπορεύσιμο αγαθό, προϊόν το οποίο μπορεί να πωληθεί μαζικά σε μεγάλες,
αν και κατατετμημένες, ομάδες κοινού
· Αξιοποιήσιμο προϊόν για θεματικά πάρκα
· Δομικό Υλικό για την Εκπαίδευση και την Ψυχαγωγία (ιδιαίτερα η «υψηλή»
κουλτούρα)
· Πολιτιστικό προϊόν επιδοτήσεων
Γίνεται σαφές ότι η πολιτιστική κληρονομιά και ο πολιτισμός ευρύτερα
γίνονται ολοένα και περισσότερo κεντρικό κομμάτι των τοπικών κοινωνιών
και εντάσσονται στην οικονομική ζωή τους.
Επίσης ο τουρίστας που επισκέπτεται πολιτιστικούς χώρους το κάνει γιατί
συμπεριφέρεται παρόμοια και στov τόπο του και όχι γιατί ξαφνικά αλλάζει
χαρακτήρα μόλις περνάει τα σύνορα της χώρας του.

Η ανάπτυξη δηλαδή των επιμέρους φαινομένων πολιτιστικής κατανάλωσης
δεν αφορούν το μέρος μόνον, π.χ. τον τουρισμό αποκλειστικά, αλλά
αναφέρoνται σε ένα νέο τρόπο προσέγγισης του παρελθόντος γενικότερα
(Μπούνια Αλ., 2005:45-47).